İlkokuldayken kendimize saçmasapan sloganlar bulurduk. O zamanlardaki en yakın arkadaşımın bana bulduğu varoşötesi slogan oldukça şifreliydi: “H.S.B.Ö.B”
Açılımı: “Hani sevecektik bir ömür boyu?” idi.
Allah aşkına hangi ilkokul çocuğu böyle bir şifreli sloganı benimser sorarım size?
Yalnızlığın son evrelerinde olduğum şu dönemlerde hem bir o kadar aşkı unutmuş boşvermiş hem de bir o kadar da müsaitim aşka. Müsait derken en abartılı şekli ile üstelik. Hani böyle selam verip gülümseyene aşık olabilecekmişim gibi. Salakça ve korkutucu. Onca zaman kontrolün hep elinde olsun, sonra git karşına ilk çıkana aşık ol yok öyle yağma. Ama var da olabilir her an.
İnsanın içi hayat doluyken, kıpır kıpırken, neden bir tarafı sürekli ağlamak ister ki? Girilen yeni yollar, güzel başlangıçlar, insanlar…bütün bunlara rağmen neden burulur ki içi? Nerde ne eksik varsa gelsin bulsun onu… Derlesin toplasın kalbindeki enkazı. Yerine temeli sağlam, tertemiz bir şeyler inşa etsin. Tamam etsin onu. Yarım bırakmasın. Enkazına basıp geçmesin. Onu üzen neyse burda bitsin.
Görüşelim dediğimde “param yok, olduğunda görüşürüz” diyen ve ertesi gün başkalarıyla gezip tozduğunu sosyal ağlarda pişkince beyan eden arkadaşla, haftalardır “gel bende kal” diye çağırılan, ama “ertesi gün işe gidicem zor olur, ailemle aram bozuk” vs vs bahanelerinden sonra yakın zamanda zaten kalmış olduğu arkadaşında kalan arkadaş. Paha biçilemez derecede değerli(!) her biri.
Gecenin bir korunde uyumaya calisirken, bir sekilde gozyaslarimin yuzumu yikamasindan nefret ediyorum. Ne diye, neye uyandiriyorsun ki beni… Sessiz, karanlik ve tamamen yalniz bir geceye evet. Yalnizliga uyandirdiktan sonra da uykum gidip kacip gidiyorsun yanaklarimdan dokulerek, saclarimda kayiplara karisiyorsun. Geriye sadece karanlik bir bosluk birakiyorsun, kalbimin tam ortasinda…
Köpekçik gibi bu şarkıyı arıyorum, bulanların insanlık namına bana iletmeleri rica olunur. “Vur delice yıkılsam da Korkma sakın durma Al beni de yoluna Kat sel suyuna Dur desem bile gel Sel suyuna kim engel Senle yaşananlar hep o an…” diye gidiyor. Bir videoda şarkıcı Yeliz’in söylediğini duymuştum daha önce. Haydi elele verip bulalım şarkıyı!
Misafirler gelmeden yazayım dedim. Bugün 16 kasım 2010 salı…kurban bayramının ilk günü ve doğum günüm. ‘Bayramla gelen çocuk’ tadındayım. Çok mühim bir insanmışçasına her sene doğum günümü kutlu doğum kıvamında kutlarım. Bu sefer bayrama denk gelmiş olmasıysa durumu biraz bulanıklaştırdı ne yalan söyliyim.
Normalde doğum günlerimde ilgi odağı olurdum ama bayram resmen benden rol çaldı, kızgınım. Ha bir de evdekilerin akşam 9-10 olmadan(yani doğum günü bitmeye yakınken) doğum günümü kutlamamaları da ayrı bir mesele. Akşam olana kadar(yani bütün gün) benim doğum günüm değilmiş gibi davranıyoruz. Çocukken daha çok bozulurdum bu duruma, unuttular sanır, uyuyor numarası yapıp yatağın içinde ağlarken bizimler pastayla çıkagelirlerdi. O pastayı nasıl saklarlardı bilmiyorum ama ne kadar bakınırsam bakınayım göremezdim dolapta. Yetenek isteyen bir şey bu.Bugün de aynı şey olacak sanırım. Doğum günümde hizmet ediyorum ona buna, öp pöf afra tafra. Biraz önce annemin teyzesi geldi kapıyı açtığımda “iyi ki doğğdun peliiin” derken elinde bir buket çiçek vardı:) Anneme tavır yapınca daha önce çıtlattığım bisiklet isteğimi hatırlattı, almamış ama gidip alıcaz bayramdan sonra. Ay yaşasın, kendimi 14 yaşında hissediyorum ahaha.
Yeni yaşımda artık güzel bir kariyer, platonik olmayan bir aşk, başarıya ulaşmış bir diyet projesi ve yeni insanlar diliyorum. Sanırım pasta falan olmayacak ama püüff diye de üfler gibi yapayım. Nasılsa c.tesi yapıcaz bir şeyler.
İyi ki doğdum o zaman!
